به دلایلی شخصی کوچ میکنم به  شب بو ، بی بازگشت !

http://navid.freeblog.ir

عبور می‌کنم شبی 

                     ز پلک‌های خسته‌ات          

و غرق می‌شوم شبانه در سراب چشمان خفته ات

 
دریغ !  این خیال هم 

                           ! محال می‌نمایدم                           

 
دمی دگر 

که آهوان چشمِ تو به صبح خنده می زنند 

                            رها میشوم من از خیال دیشبانه ام                                  

 
بر این امید 

که گر خمار چشم‌های پرفریب تو 

                                                       امان دهد                                          

                    شبی عبور می‌کنم 

                                       ز پلک‌های خسته‌ات                    

صبح فکر می‌کردم جیرجیرکم، نزدیک به ظهر جیرجیرک جای‌اش را به سگ داد و نهایت فکر کردم  پروانه ویا حداقل کفشدوزکی بیش نیستم .

ساده است. ساده‌تر از واکنش ِ سه دوست که از آن باخبر شدند .

 
اولی تشخیص داد نیاز به کمک دارم و برخلاف چیزی که می‌گویم، اینکه حالم خوب است، وضعیت وخیمی دارم.

دومی اما کمی ملایم‌تر خواست فکرهای این‌طوری، که با لفظی خاص از آن یاد کرد، نکنم و آدم باشم و مثل بچه‌های خوب به چیزهای خوب شاید اینکه بابا آب داد یا کلیشه ی همیشگی نیمه پر لیوان بیاندیشم.

و بالاخره سومی با اعتمادی تحسین‌آمیز به افکارم ، گفت که در چرخه‌های تناسخی‌اش، مرا به یاد می‌آورد اما متاسفانه فراموش کرده چند سال از اخرین دیدار گذشته است .( مرسی از اینکه یکی بالاخره یه جاهایی ازم یادش میاد)

 
با احترام به این سه باید بگویم که اولا دیگه از کمک گذشته و دوما از کلیشه متنفرم و اینکه به تناسخ هم اعتقادی ندارم، الان حالم خوب است و در چمنزاری وسیع به چریدن مشغول می‌باشم .

توضیح اینکه : شاعری روسی که اسمش یادم نیست سخنی گفته با این مضمون که شکنجه‌ی سختی است هنگامی که انسان نمی‌تواند کلماتی مناسب برای بیان احوالش بیابد.

    در دو سوی تُشَک ایستاده‌اند
                       مثل دو قهرمان آرام‌اند

  به هم نزدیک می‌شوند
       مثل دو دوست دست می‌دهند

   به هم نگاه می‌کنند
         مثل دریا و ماه
             عمیق
                    به هم نگاه می‌کنند

  آن‌گاه
         کُشتی آغاز می‌شود

  خم می‌شوند
    دست در بازوی هم
          کمرگاه و
                     ران‌ها

  ناآرام
  در هم می‌پیچند
              وحشی و حمله‌ور

            سرانجام
   آن کس به خاک می‌افتد
           که زودتر می‌گوید
                                دوستت دارم

شهاب مقربین

چه نیمه شب ها

وقتی که ابرِ بازیگر

هزار چهره ،  به هر لحظه می کند تصویر

                به چشم همزدنی

                      میان آن همه صورت 

                                   تو را شناخته ام
 

             به خواب می ماند

                     تنها ! به خواب می ماند !
 

                                 تو نیستی که ببینی

                      چگونه با دیوار

                             به مهربانی یک دوست 

                                       از تو سخن می گویم !!!

  در دوئل    

  بعد از ده قدم بر می گردی        

 !و ماشه رو می کشی                        

،تو یادت رفت برگردی "        

                       ".... من یادم رفت ماشه رو بکشم                        

                     ***                           

پ.ن1: و نمیدانست که تفنگم هیچگاه تیر نداشت !

پ.ن2: هنوز هم نمیداند !!

پ.ن3: یکی اینو از دستم بگیره لطفا !!!

سکوت خواهم کرد واز یاد خواهم برد ،

آن چه را که به پایان رسید !

وشروع خواهم کرد آنچه را که دوباره به اتمام میرسد:

پیکی خواهم زد تا به فریاد...

سیگاری آتش خواهم زد تا به ترک...

قلمی خواهم شکست تا به آغاز...

اراده ای خواهم کرد تا به عمل...

تیری رها خواهم ساخت تا به ثمر...

فنجانکی خواهم شکست تا به شکست...

وعمری خواهم کرد تا به مرگ...

و پنجره ای را باز  ، تا بینهایت ...!

 اوقات را معدوم خواهم ساخت

و خدایان را برای لحظه ای مشغول !

سنگ تراش شروع میکند برای لقمه نانی

وچه اهمیت دارد حقیقت آنچه مینویسد چیست؟

چه اهمیتی دارد سال تولد اتفاقی که به پایان رسیده است؟

و فریاد های انزجار از درد زایمان مادرم،تنها با نام پدر بر سنگ جای میگیرد؟

من از آنچه بودم جدا شدم

قطعه چند وبلوک چند نام من است

تنها خود میتوانم مراقب خود باشم

گودالم را دوست خواهم داشت

و با موریا نه هایم چند ساعتی بازی خواهم کرد

و اگر صدایی لرزان بر قبر من حمدی خواند

به او خواهم خندید ،تا سرحد مرگ...

و باز زندگی خواهم کرد با گستاخی !!!

***

برای کسی که پنجره ای باز در ذهنم گشود و نمیداند

کم آوردم

احتیاج به هزار سال آرامش دارم ، فعلا !

پس خداحافظ تا ...

ما در چنین جهانی اتفاقن وارد شده‌ایم، اگر نه دقیقن به اشتباه، دست کم در نتیجه‌ی آنچه به معنای دقیق کلمه ممکن است بتوان یک تصادف توصیف‌اش کرد.

کاربرد چنین کلمه‌ای نباید باعث تعجب شود که پس چرا زمین ما وجود دارد، زیرا تصادف روی خواهد داد، و اگر جهان به قدر کافی ادامه پیدا کند، در گذر زمان هر اتفاق قابل تصوری ممکن است بیفتد.

به نظرم هاکسلی بود که گفت: شش میمون اگر میلیون‌ها میلیون سال بدون دخالت هوش، ناشیانه با ماشین تحریری تایپ کنند، تردیدی نیست که سرانجام تمام کتاب‌های موزه‌ی انگلستان را خواهند نوشت. اگر آخرین صفحه‌ای که یکی از میمون‌ها تایپ کرده بررسی کنیم و دریابیم که در ناشی‌گری کورکورانه‌اش اتفاقن غزلی از شکسپیر را نوشته، حق داریم که آن را تصادفی چشمگیر بدانیم.

دریا ،    - صبور و سنگین-

                          می خواند و می نوشت :

« ... من خواب نیستم !

               خاموش اگر نشستم،

                                  مرداب نیستم !

روزی که برخروشم و زنجیر بگسلم ؛

روشن شود که آتشم و آب نیستم ! »
 

فریدون مشیری

پ ن : اگر بگویی نگو ، نمیگویم . اما نگو نفهم که میفهمم !!!

برای چک کردن ایمیل‌هایم

شماره تلفن تو را تایپ می‌کنم

                     هر رووووووووز!

من پسورد‌هایم را عوض نکرده‌ام

                              هنوز!

شماره تلفن تو

    بی آن که جایی

                  صدا کند 

                     زنگ بزند

با من حرف می‌زند

بی کد  اما  مرموز !!!

         ***

پ.ن: همه ی سهم من از گذشته ، همین یک پسورد ، همین چند شماره

پ.ن: مشترک مورد نظر دیگر در دسترس نمیباشد

پ.ن:l l l l l l l ، الللللللللللللللو (No unread mail)

بهارا!

دیده پُر ناز کرده ای و

دامن پُر راز

و از آنسوی اوهام ِ سرد زمستان آمدی

آهسته و طنّاز!

آمدی٬ سفیر باغهای بهشت٬

تا راز سبز سلامت را

در گوش دشتهای کم فروغ دیارم

آهسته نجوا کنی!

بهارا!

نگاه کن!

مردمان دیارم٬

امید ِ سخاوت از نگاهت دارند!

نه برای بوته و سبزه و سُنبل٬

                                    ــ که خود٬ سینه هاشان

                                      صد باغ ِ شکوفه

                                       عطوفت و مهر دارد! ــ

برای مُشتی آزادی٬

ذرّه ای تنعّم٬

بغلی عشق٬

اندکی شادی...

بهارا!

برای مردان ِ در بند ِ دیارم آیا

ارمغانی از آزادی٬

آورده ای؟!

برای زنان ِ صبور سرزمینم٬

که محبوس ِ نجابتند آیا

جُرعه ای رهایی داری؟!

برای دیدهء حسرت ِ کودکانم چه؟!

اندکی فراوانی داری؟!

بهارا!

خانه تکانده ایم اما خدای را!

مهربانی ٬ تمام کن بر ما

و ببار از آرامش

بر کدورت شیشه هامان!

لب فرو بسته ایم به زحمت امّا٬

ببار بر ما

حرفی از جنس ناگفته ها!

تا مگر بهانه شوی٬

تا مگر ترانه شویم٬

تا مگر بیا ساییم٬

دمی از سکوت و محنت ِ بی پایان....

فصلی را با نام تو آغاز می کنم

با نام بهار

عطر سنگین اقاقی های سپید

فصلی را با نام تو آغاز می کنم

با نام تابستان

عطش عرق کرده ی درختان گیلاس

فصلی را با نام تو آغاز می کنم

با نام پاییز

شکوه شاخه های زرد بید

فصلی را با نام تو آغاز می کنم

با نام زمستان

برفی ترین خواستگاه آرزوهای سرما خورده

فصلی را با نام" تو" آغاز می کنم

که فصل فصل زندگی منی

بهار مبــــــــــــــــــــــارک

چشم پوشیدم از چشمهایت
چشم پوشیدم از رویایت
تنها همان خاطرات برایم کافیست

در سکوت، در بی‏کسی
فرستادم لبهایم را
نبوس، بپذیر،همین کافیست

 با چه می توان

           عشق را به بند جاودان کشید ؟

با کدام بوسه ؟

            با کدام لب ؟  

                  در کدام لحظه ؟

                                 در کدام شب ؟

                 مثل من که نیست می شوم ...

                                             مثل لحظه ها... 

                                      مثل روز ها... 

                          مثل فصل ها ...

               مثل آشیانه ها...

مثل برف روی بام خانه ها ...

او هم عاقبت 

  مثل عکس کهنه یی

     تار تار می شود....

با چه می توان 

            عشق را به بند جاودان کشید ؟

بشنوید

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد

نخواست او به منِ خسته بی‌گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟

چه می‌کنی اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد ...

رها کنی، برود، از دلت جدا باشد

به آنکه دوست‌ترش داشته ... به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد

گلایه‌ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که ... نه! نفرین نمی‌کنم که مباد

به او که عاشق او بوده‌ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد !!!

زنده یاد نجمه زارع

 (درباره شاعر)

دل نوشت 1 : یه ریز داره بارون میاد و برای من این موقع ها هیچ چیز حالت عادی نداره   

 دل نوشت 2 : گفته بودم که خلاص خلاصم ازت ، تصحیح شود ، اما نه وقتایی که بارون بیاد

خلاص ِخلاصم ازت !

حالا دیگر مطمئنم ،

ببینمت یا بشنومت ،

فرقی برایم نمی کند .

تنها تردیدم همین تاکید بر گفتن خلاص دوم بود

که حالا به یقین می گویم :

باشی یا نباشی ،

دنیایم  ذره ای هم تکان نمی خورد

چون

خلاص ِخلاصم ازت ! 

شکست عهد من و گفت هر چه بود گذشت 
به گـریه گفتمش آری ولی چه زود گذشت 
بــهار بود و تـــو بودی و عــشق بود و امــید 
بـهار رفت و تــو رفتی و هر چه بود گذشت

یه روز بهم گفت:

«می‌خوام باهات دوست باشم؛ آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».

 بهش لبخند زدم و گفتم:

«آره می‌دونم. فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام».

یه روز دیگه بهم گفت:

 «می‌خوام تا ابد باهات بمونم؛ آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم:

 «آره می‌دونم. فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام».

 یه روز دیگه گفت:

 «می‌خوام برم یه جای دور، جایی که هیچ مزاحمی نباشه.

بعد که همه چیز روبراه شد تو هم بیا.

 آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم:

 «آره می‌دونم. فکر خوبیه. من هم خیلی تنهام».

 یه روز تو نامه‌ش نوشت:

 «من اینجا یه دوست پیدا کردم.

آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:

 «آره می‌دونم. فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام».

 یه روز یه نامه نوشت و توش نوشت:

«من قراره اینجا با این دوستم تا ابد زندگی کنم.

 آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».

 براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:

«آره می‌دونم. فکر خوبیه. من هم خیلی تنهام».

حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم و

 چیزی که بیشتر خوشحالم می کنه اینه که

 نمی دونه من هنوز هم خیلی تنـــــــــــهام ...

شــاید نه اراده ایی وجود دارد نه مقصودی،و ایـنها فـقط تصـــورات مــاست.

دستــــهای آهنین جــبر و ضرورت که تاس بخت را به چرخش در می آورند

و بـــــــازی خــــود را بـــرای مــــــدت بی پـــایـــانی ادامه مـــی دهنــــد:

پس لابد چرخشهایی هم هست که با هدفـــمندی و عــقلانیت مـــو نمی زنند

شـــاید کارکــرد های اراده و مقصود ما چیزی جز همین چرخشها نـــباشــد،

و ما آنچنان محـــدود و مغــروریم که محدودیتهای مفرط خود را نمی بینیم:

یعنی نمی فهمیم که ما خود با دستهای آهنین تاسها را به چرخش در میاوریم،

و در ارادی ترین اعــمال خود فقط در بازی جـــبر و ضرورت شرکت داریم.

شـــــــــاید  !!!!!!!

یاد دارم یک غــــروبِ گرم گرم

                                              می گـذشت از کـوچه ی  ما دوره گرد

دوره گردم ،کهنه قالــی می خرم   

                                              دســت دوم ، جــنس عالی می خــرم

گر نــداری ،کوزه خالی می خرم

                                              کاســه و ظــرف سفـــالی می خــرم

اشــک در چشمان بـابـا حلقه بست 

                                              عاقبــــت آهـــی زد و بغضش شکست

آخر ماه است و نان در سفره نیست  

                                              ای خدا شکرت  ولی این زندگی است؟

سوختــم دیــدم که بـابـا پیر بود   

                                              بدتر از آن خــــواهرم دلــــگیر بود

صورتش دیدم که لــــک برداشته

                                              دســـــت زیبایش تـــرک برداشتـــه

بــوی نانِ تـازه هـوش از او ربود  

                                              اتفاقـــا مـــــادرم هـــم روزه بــود

بــاز آواز درشــــت دوره گــرد  

                                              پـــــرده اندیشه ام را پـــاره کـــرد

دوره گــردم کهنه قالی می خرم    

                                              کاســــه و ظـــرف سفالی مــی خرم

خــواهرم بی روسری بیرون پرید   

                                              آی آقـــا!؟    سفره خالی می خرید؟؟!

پس از این نوشت :

دیشب در خواب
پیرمردی ،دندانش را به من عیدی داد!
گفت تا وقتی نان نباشد، لازمش ندارد...

عاقبت هم تو نخواهی دانست !

          چه کسی بهر تو زیست

                      چه کسی بهر تو مرد

                             چه کسی با تو زمانی سر برد

قلبم آن لحظه شکست

چشمم آن لحظه گریست

که من ِ شهره به رسوایی را تو ندانستی که کیست !

عاقبت هم تو نخواهی دانست . . .

* * *

پ.ن: شعر از تورج نگهبان ، یادش گرامی

پ.ن: ساعتها هم از دیدن این عکس سیر نمی شم وچقدر با این شعر سازگاره در عین تضاد!

مثل اینکه همیشه یکی باید رویا بشه تا تبدیل به عشق واقعی شه . نظر شما چیه ؟

اول اینکه :

وقتی ناله های خرد شدنت
زیر پای عابران
نوای دل انگیز شد ،
چه فرقی می کند
برگ سبز کدام درخت بودی؟

:دوم  اینکه 

،کفش نوزاد

     ،فروشی     

هرگز پوشیده نشده

 :سوم اینکه

بذار خیلی ساده بگم

این روزا دلم واسه چند چیز به طور عجیبی ، به شدت تنگ شده :

خودم وقتی بچه بودم

بابام  وقتی بچه بودم

شهرم  وقتی بچه بودم

خدای خودم وقتی بچه بودم

عشق دوران بچه گیم

دوستای دوران بچه گیم

کتاب قصه ی   من و بابام

نوار قصه ی  علی مردان خان

حنا دختری در مزرعه

زنگ تفریح مدرسه با تغذیه هاش

کش رفتن پول از جیب بابام

و تو

پس از این نوشت١: نوستالژی ، دلم واسه تو یکی اصلا تنگ نشده ، 

چرا هنوز هستی؟!

 پس از این نوشت2: چند روزه که تو این تابستونِ لعـ… ، شبهاش بارون میباره .

فعلا همه فکرم این شده که بارون از کجا میدونه که شب شده تا بباره !!!

پس از این نوشت3: به قول قیصر امین پور ، ناگهان چقدر زود دیر می شود !

پس از این نوشت4: اینا رو بذارین به حساب مستیم نه اون !

گرمای هوا

              تو را

                     اذیت می کند ،

سردی ی نبودنت

                        مرا

 تو

      آب سرد

              هوس می کنی

من

       آغوش گرم !!!

...

می بینی این روزها چقدر تفاهم داریم ؟!

تقصیر تو نبود !
خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها ؛خاموش شود !
خودم شعرهای شبانه ی اشک را ؛فراموش نکردم !
خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم !
حالا نه گریه های من دینی به گردن تو دارند ؛
نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه ترانه ای !
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد ؛
بالهایم در کشاکش شهد ها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه ی کسانی باشند ؛

که هرگز ندیدمشان !
تنها آرزوی ساده من این بود ؛
که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد !
که هراز گاهی کنار برگهای نوشته هایم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها ؛
زیر لب بگویی :
یادت بخیر ! نگهبان گریان خاطره های خاموش !
همین جمله ؛
برای بند زدن شیشه ی شکسته ی این دل بی درمان ؛
کافی بود !
هنوز هم که هنوز است ؛
از دیدن تو در خیابان خیس خوابهایم
شاد می شوم !
هنوز هم جای قدمهای تو ؛
بر چشم تمام ترانه هاست !
هنوز هم همنشین نام و امضای منی !
دیگر تنها دلخوشی ام ؛
همین هوای گفتن است !
همین شکفتن شعله !
همین تبلور بغض !
به خدا هنوز هم از دیدن تو ؛
در پس پرده ی باران بی امان ؛
شاد می شوم ...

یغما گلرویی

خیلی وقت‌ها اینطور می‌شود. هنوز سر میز نشسته‌ای که می‌بینی بازی تمام است. هنوز کلی آرزو داری و دو تا جعبه‌ی چوبی قدیمی حرف در دلت، که وقت تمام می‌شود. هنوز کلی نگاه مانده که باید با چشمانش قسمت کنی، دو سبد خنده بر لبانت می‌خشکد و صدای فریاد‌هایی از سر خوشحالی، در آسمان یخ می‌زند و زمین می‌ریزد. همیشه وقتی که فکرش را نمی‌کنی اتفاق می‌افتد. هنوز قلبت برایش می‌تپد که می‌بینی خیلی وقت است رفته بدون خداحافظی.

همه چیز بر مدار آرام خنده‌های بی‌پروا پیش می‌رود. - تا وقتی یک دوست معمولی هستی، وقت هست ثانیه‌های عجول را با دست بگیری و در چمدان دلخوشی‌هایت زندانی کنی. ( بیشتر ثانیه‌هایی که تاکنون من باهشان در این مورد صحبت کرده‌ام از اینکه در چمدان دلخوشی‌ها زندانی باشند استقبال کرده‌اند ). شب آرام است و آسمان آرام و امواج دریا آرام. یک دوستی معمولی آرام. اما همه چیز وقتی درگیر تندباد می‌شود که مشت‌های عرق‌کرده‌ات را فشار می‌دهی به چشمان دوست معمولی‌ات نگاه می‌کنی و می‌گویی دوستت دارم عاشقانه. می‌گویی شب‌های قبل از خواب با او صحبت می‌کنی. یا می‌گویی خوابش را دیده‌ای و با او در خواب به سرزمین‌های ناشناخته سفر کرده‌ای.

پس از این جمله‌هاست که خانه‌ی شنی دوستی‌تان را موج‌ها می‌شویند. او دورتر و دورتر می‌شود و تو بیشتر حسرت می خوری. دیگر حتا در چشمانش نمی‌توانی نگاه کنی یا با هم با ابر‌های آسمان، شکل‌های غریب بسازید. نمی‌توانی ساعت‌ها درددل‌هایش را گوش کنی. و او دیگر در حالیکه سرش را تکان می‌دهد بغض‌های تو را نمی‌فهمد. نیروی جاذبه‌ی عجیبی او را دور می‌کند. تو دیگر دوست معمولی او نیستی و او دیگر لبخند همیشگی گیج‌کننده‌اش را بر لب ندارد. ( اگر خیلی خوش شانس باشی لبخندی بی‌معنی همراه با درد را بر لبانش می‌بینی ). و از آن لحظه به بعد تو بارها خودت را لعنت می‌کنی که کاش نمی‌گفتم. که کاش در دلم نگه می‌داشتم. که کاش کمی بیشتر خجالتی بودم. حسرت می‌خوری که خودت یک دوستی شیرین و معمولی را سرد و بی‌روح کردی. حسرت می خوری که دیگر صدای آن خند‌ه‌ها را نخواهی شنید و باید به خواب‌های نیمه‌شب‌ات اکتفا کنی. این یک حقیقت است. و بیشتر آدم‌بزرگ‌ها زمانی حقیقت‌ها را درک می‌کنند که آن را تجربه کنند. همانطور که من تجربه کردم. و حالا می‌دانم این همان حقیقت تلخ است.

پ.ن :

۱-ای کاش بیشتر خجالتی تر بودم !

۲-به من بگو نگو ، نمی گویم؛
اما نگو نفهم ، که من نمی توانم نفهمم !!

لحظه های پریشانم را با یاد کبوترهایی که شعر پرواز سر می دهند،

                                                          نجوایی نیلی می بخشم.

با خاطره روزهای رویش گل های وصلت،

                              خزانم را نوید بهاری دیگر می دهم.
                                   

 

شوق وصال تو دیگر گونه هایش سرخ نیست،

دیگر گیسوانش سیاهی را فراموش کرده اند .

گفته بودی:

((وقتی میایم که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم، 

وقتی میایم که غروب دریا ساکت  باشد تا عشق طوفانی ام را هدیه قدومت سازم.))

هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکوت....

باورت کرده بودم چون گفته بودی :

((عشق فرجام یک لبخند و تولد یک حادثه است))

گفته بودی عشق از تبار باران است و

کبوتران عاشق هم خیس از بارانند

 گفته بودی وقتی میایی که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند ....

وقتی که یاس های سپید حدیث طراوت را بر برگ هایش بنویسند

گفته بودی وقتی میایی که بی کرانگی دریا غرق در سکوت باشد...

وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشی

و محبت را از لبخند، صداقت را از گل سرخ و راز را از گل شب بو...

به احساس وصالمان سوگند همه را آموخته ام

 اما تو را در لحظه های ساکت انتظارم گم کرده ام...

یادت هست...؟!؟

عشقمان بهار نبود اما زمستانی بود برای زاییدن بهار

رویایمان سپید نبود اما، ظلمتی بود برای سپیده ی سحر

گفته بودی:

گل سرخ را بپرستیم که نوید بخش بهار است،

بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است

وصال را دوست بداریم که مظهر پاکی است

و پاکی را عزیز بشماریم که آرمان کبوتر

پس تو ای مفهوم نیکویی آسمان!

تو ای معنای زندگی!

و ای رنگین کمان آرزو! بیا...!

پس از آن همه ثانیه ها ،دقیقه ها، روزها و سال های انتظارو سکوت بازگرد....

 بیا تا بر روی خواب خاک،بر روی آب،بر روی پر پرندگان و بر روی رواق موج بنویسم 

بنویسم که زندگی همرنگ کوچه باغ های آیینه است 

 بنویسم که بوسه همرنگ آه است
                                                                          
محبت همزاد پرواز است

و فراق همان انفجار پی در پی حباب است

بنویسم که نوازش از تبار گونه های خیس است
                                          

 

هنوز هم در کنار دروازه ی شهر بی قراری هایم،منتظر آمدنت هستم .

پ.ن:

 برای زنده ماندنم احتیاج به کمپین یک میلیون امضا نیست .

یک امضای تو کافیست که تا آخر عمرم زنده بمانم !!!

نامت را در پرانتزی می نویسم

که آن را برای همیشه خواهم بست

سالها بعد چون دری قدیمی بازش می کنند

زن بر دریچه خیره مانده و

مرد آرام دور می شود

حالا قلم مو را بردار!

موهای زن را سفید کن

گرامافون را خاموش

و اندوه را در قاب هایی تاریک

از تمام دیوار ها بیاویز

در کشیدن تار عنکبوت آزادی!

در بسته می شود

و نامت را در پرانتزی می نویسم

که آن را برای همیشه خواهم بست

سالها بعد

چون قبری بازش می کنند

مردی

خودکارش

دستش

دلش

در لای یک پرانتز غمگین گیر کرده است

حالا قلم مو را بردار!!!

چه زیبا! گفتم دوستت دارم !چه صادقانه پذیرفتی! 

چه فریبنده ! آغوشم برایت باز شد !

چه ابلهانه! با تو خوش بودم !

چه کودکانه ! همه چیزم شدی !

 چه زود ! به خاطره یک کلمه مرا ترک کردی !

 چه حقیرانه! واژه غریبه خداحافظی به من آمد!

چه عاشقانه ! نیازمندت شدم !

چه بیرحمانه! من سوختم !

چه مردانه ! سنگسارم کردی !

چه ناجوانمردانه ! من شکستم  !

*

پ.ن : یک دقیقه سکوت برای مردن من !!!

گلم! بهار قشنگم! سلام... خوبی عزیز؟!

یکی دو ساعت دیگر حلول نوروز است

اگرچه بی تو برایم بهار و غیر بهار

شبیه فصل زمستان، شبیه هر روز است

.

نشسته ام که برایت دعا بخوانم عزیز

دوباره پای همین هفت سین هرسالی

چه استقامت تلخیست روی کاغذ خیس

بخواهی هی بنویسی که سخت خوشحالی

.

چقدر جای تو خالیست پای سفره! ببین

چه هفت سین قشنگی به خاطرت چیدست

چه سبزه ای به امید تو سبز کرده دلم

ببین که جز تو به روی کسی نخندیدست

.

ببین، ببین به چه روزی نشسته بی تو دلم

کجاست عیدی دستان پر سخاوت تو

چرا نمی رسد امروز پس به دادم عزیز

نگاه های قشنگ و پر از نجابت تو

.

ببخش! این دم عیدی... هر آنچه می گویم

تمام بابت این انتظار طولانیست

خدانکرده نبینم دلت بگیرد عزیز

منم که سهمم از این ماجرا پریشانیست

.

کنار سبزه و قرآن و تنگ ماهی و آب

منم و عکس قشنگت که رو به روی من است

منم و مثل همیشه همان دو چشم نجیب

که تک مخاطب یک عمر گفتگوی من است

.

دوباره مثل همیشه به رسم هر سالی

تکانده ام همه جا را برای آمدنت

غبار پنجره ها را گرفته ام که شبی

میان خانه بپیچد صدای در زدنت

.

فدای عکس قشنگت، بگو که با چه زبان

بگویم این دل ساده برای تو تنگ است

بگو چگونه بگویم که بی تو پای دلم

برای گفتن حتا دو بیت هم لنگ است

.

چقدر حوصله دارد دلم که باز از تو

هنوز هم به خیالش که می رسد خبری

نشانه ای... گل سرخی... پیام ناچیزی

دو خطِ نامه گنگی... سلام مختصری

.

اگرچه مثل همیشه تمام این همه سال

عزیز! پیش خودم اشتباه می کردم

اگرچه شب به شب از نو هزار برگ سپید

به عشق این که بیایی سیاه می کردم

.

اگرچه باز نوشتم: گلم! ملالی نیست

میان وسعت دردی که یادگار تو بود

نبوده ای که ببینی چطور این همه سال

دو چشم ساده ی غمگین در انتظار تو بود

.

تو فکر عید خودت باش! جای من را هم

کنار سفره عیدت، عزیز، خالی کن

برو و قصه عشق مرا دهان به دهان

دوباره زمزمه در گوش این اهالی کن

.

به فکر آنچه که بر من گذشت ساده نباش

فقط به من بنویس این بهار خوشحالی

بگو که حالِ نگاهت هنوز هم خوب است

بگو که عید قشنگیست، عید امسالی

.

در انتها گل خوبم! فقط مواظب باش

که چشم های قشنگت غریبه تر نشوند

بیا که مثل همیشه دو چشم ساده ی خیس

دوباره گوش به زنگ صدای در نشوند

.

گلم! بهار قشنگم! برو! خداحافظ

همین یکی دو دقیقه حلول نوروز است

اگرچه بی تو برایم بهار و غیر بهار

شبیه فصل زمستان، شبیه هر روز است

.

..

...

.... 

مثل یک برنامه از پیش تنظیم شده با اندکی چاشنی بی حوصلگی.

روزهای زندگیم هیاهویی ست برای هیچ !

تنها سیگارِ که کمی از این هیا هو...اوووم ! نمیدونم کم میکنه یا بیشتر

و شاید در فلسفه ی غریبِ ذهنِ خامم هیچ مساوی باشد با ...

                             نقطه و سکوت

همین!

عصرها کمی زندگیم زیباتر میشه البته اگه بارونی بباره !

و شب هنگام ، زیبایی ی زندگی به حد کمال می رسه .

و شبها تنها زمانیست که می تونم برگردم به خودم

تنها زمانیست که رخوتی دل انگیز همدمم می شه

و من می شوم خودِ  خودم ... نه ، خودِ روحم !

زیباترین نغمه ها مو در سکوت شب خلاصه می کنم

و بهترین لحظه را در خلسه های عارفانه ام می بینم .

و تنها تا سپیده دم زندگی می کنم .

و از سپیده دم به بعد باز هم ...

                      نقطه و سکوت . . . . . .

..........................................................

فلانی

نقطه های زندگیم رو تو پر کن !

روزاش با تو ، شباش با . . . !